Portretomania

Oprócz krajobrazów, w dziewiętnastym wieku ulubionym tematem fotografii stały się portrety. Moda na utrwalanie swego wizerunku na zdjęciu została zapoczątkowana w roku 1859 przez Napoleona III, który wyruszając wraz ze swą armią do Włoch zatrzymał się w pracowni Andre Disderi i kazał zrobić sobie zdjęcie. Wkrótce cala paryska elita poszła w ślady cesarza, a urodzony w czepku Disderi szybko stal się jednym z najzamożniejszych ludzi w mieście. Podobna moda zapanowała w Anglii, gdzie niemal w każdym sklepie można było kupić zdjęcia znanych postaci. Ambitniejsi fotograficy starali się z portretu wydobyć coś więcej niż tylko konwencjonalny wizerunek swego modela. Jeden z najzdolniejszych artystów - Nadar (prawdziwe imię Gaspard Felix Tournachon) - wsławił się doskonałymi pod względem plastycznym i technicznym fotografiami znanych Francuzów, na przykład aktorki Sary Bernhard oraz pisarza Alexandra Dumas. Nadar starał się wydobyć prawdziwą naturę swego modela, zrezygnował więc z „upiększania" tła czy sztucznych rekwizytów, czyli zabiegów stosowanych powszechnie w przypadku konwencjonalnych portretów zdjęciowych.