Zerwanie z tradycją

Decyzja Yeatsa, by zerwać z tematyką starych baśni i legend, a tym samym odrzucić odziedziczony po poprzednich pokoleniach bagaż wyszukanej formy, okazała się przejawem zmian, które zachodziły w poezji współczesnej. Twórczość poetycka XIX wieku została bowiem w znacznym stopniu ukształtowana przez poetów romantycznych, takich jak Thomas Percy, Mary Shelley, czy John Keats. Ich utwory cechuje język wzniosły, emocjonalny. Pomimo iż młodsi poeci poddawali ten rodzaj pisarstwa ostrej krytyce, zyskał on sobie sporą popularność. Wybitni pisarze bowiem potrafili nadać sformalizowanej poezji rys indywidualny. Alfred Tennyson, nawiązując do chłodnej, obiektywnej poezji francuskiego „parnasizmu" (Parnas - mityczna siedziba Muz i Apollina), w roli ozdobników wplatał pedantycznie uporządkowane wersy pomiędzy strofy mniej zdyscyplinowane stylistycznie, ale za to o dużym ładunku treści i emocji. W ten sposób powstały rozbudowane poematy, które rzadko satysfakcjonują współczesnego czytelnika. Przebrnięcie przez labirynty figur stylistycznych okazuje się często zadaniem zbyt trudnym i nużącym.